In amper twee dagen tijd kwam deze meditatie over de dood drie keer op mijn pad. Gisteren tijdens de Sunday Japa, vandaag in De kracht van het Nu met de oefening ‘sterven voordat je sterft’, en vanavond in een meditatie van Robert Bridgeman: De dood als spiegel. Toeval? Dat lijkt onwaarschijnlijk.
Het voelt alsof deze oefening zich nadrukkelijk aandient, als een uitnodiging die niet te negeren valt.
In onze cultuur besteden we weinig aandacht aan de dood. Meestal denken we er pas over na wanneer de dood zich daadwerkelijk aandient. Misschien omdat we de angst die de dood oproept willen ontwijken. Door je tijdens het leven bewust voor te bereiden op de dood, leer je juist om voluit te leven.
Dat is ook wat Eckhart Tolle zo helder verwoordt in De kracht van het Nu:
“Een van de krachtigste spirituele oefeningen is diep mediteren over de sterfelijkheid van materiële vormen, inclusief die van jezelf. Deze oefening heet: sterven voordat je sterft. Dring er diep in door. Je stoffelijke vorm valt uiteen, is er niet meer. Dan komt er een moment waarop alle verstandelijke vormen of gedachten ook sterven. Maar jij bent er nog steeds: de goddelijke aanwezigheid die je bent. Stralend, helemaal aanwezig. Niets dat echt was, is ooit gestorven. Er zijn alleen maar namen, vormen en illusies heengegaan.”
Wat betekent dat concreet? In de meditatie van Robert Bridgeman werd je onder meer uitgenodigd om te visualiseren wie de vijf mensen zouden zijn die rond je sterfbed staan, en om te voelen of je spijt voelt over dingen die je wel of niet gedaan hebt in je leven.
Ik nodig je uit om te oefenen in ‘sterven voordat je sterft’. Ik ga hier alvast verder mee aan de slag.